جمعه ها یکی یکی میگذرند و ما غافل از اینکه یکی چشم براه دعای ماست

((خدا کند که بیاید... ))

کنج خونه نشستیو                درو رو دنیا بستیو

از بس شکایت میکنی           به مردن عادت میکنی

هی میگی تقدیر منه              نمیگی تقصیر منه

تو این وسط چیکاره ای         که عمریه اواره ای

بهش میگم بسه دیگه             چیکار داری کی چی میگه

نذار خودت رو سر کار         انگار نه انگار

میگم هنوز دیر نشده            هنوز دلت پیر نشده

پاشو دست رو دست نذار      انگار نه انگار

انگار همه بیکارنو              دشمنی با تو دارنو

همش با تو بد میکنن            راه تورو سد میکنن

اینا همش بهونته                 کارای بچه گونته

چشم دلت تا نبینه                صد سال دیگم همینه

این دیگه حرف اخره          عمر تو داره میگذره

تموم که شد به روت نیار     انگار نه انگار

ای آنکه زنده از نفس توست جان من

آن دم که با توام، پُِرم از شعر و از شراب

آن دم که با توام، سبکم مثل ابرها

بنگر طلوع خنده‌ی خورشید بر لبم

با تو سخن ز مهر تو گفتن چه حاجت است؟

خود خوانده‌ای به گوش من این، مهربان من

عشق

من را به غیر عشق به نامی صدا نکن

غم را دوباره وارد این ماجرا نکن

بیهوده پشت پا به غزلهای من نزن

با خاطرات خوب من اینگونه تا نکن

موهات را ببند دلم را تکان نده

در من دوباره فتنه و بلوا به پا نکن

من در کنار توست اگر چشم وا کنی

خود را اسیر پیچ و خم جاده ها نکن

بگذار شهر سر خوش زیباییت شود

تنها به وصف آینه ها اکتفا نکن

امشب برای ماندنمان استخاره کن

اما به آیه های بدش اعتنا نکن